Thuis

Ik ben iemand die graag reist. Nog niet zo lang geleden heb ik zeer een indrukwekkende reis naar Schotland gemaakt. Desolate plekken hebben mijn voorkeur. Op één of andere manier zijn dat de plaatsen waar je automatisch gaat nadenken over wie je bent en waar je staat in het leven. En dat is goed voor je geest. Je met enige regelmatig losmaken van je dagelijkse omgeving en werk verschaft inzicht in wat er goed is in je leven, wat je liever anders zou willen zien en wat je graag wilt realiseren. Verre reizen maken is heerlijk.

Toch is er één plek waar ik al vanaf mijn nulde jaar kom en waar ik nog steeds, zeker vijf keer per jaar, naar toe ga. Deze column schrijf ik op één van mijn meest dierbare plekken: een mooi huis in de duinen van Terschelling. Het plezierige van deze plek is dat je niet lang hoeft te reizen om er te komen en je een ‘buitenlandgevoel’ vlakbij huis kan krijgen. Ik kijk uit over een duinmeer waar ganzen en aalscholvers zwemmen. De zon gaat onder boven de duinen en rechts van me huppelen een paar konijnen heen en weer. Dit is de plek waar ik kan afkicken van het soms jachtige leven en waar de ‘papegaaien’ in mijn hoofd langzaam stil worden.

Het grote voordeel van deze plek is dat ‘ie grotendeels oorspronkelijk is. Op de meeste plaatsen in ons land hebben mensen ingegrepen in het landschap. Dit eiland is voor 85% in natuurlijke staat. Dat doet wat met je geest en maakt het eiland inspirerend en confronterend tegelijk. Regelmatig, en met name in de zomer, komen er vrienden langs, soms voor een paar dagen, soms iets langer. Ik voel me dan een soort Rick Felderhof die er van geniet om de gasten in de watten te leggen.

De meeste mensen die hier komen krijgen filosofische aanvallen, vooral wanneer we op een warme zomeravond, na een strandwandeling, met een goed glas Chardonnay naar een overweldigende sterrenhemel staren. Je voelt dan heel sterk hoe bijzonder en ook hoe raadselachtig het leven is. We lopen hier rond in een tijdelijk decor. Alles wat we zien is tijdelijk en zal ooit verdwijnen. We horen en zien veel, een leven lang. Patronen slijten in.

We denken, we voelen en we doen veel op de automatische piloot. En er is veel drama in het leven. Veel mensen zoeken in alle lawaai naar dat wat echt essentieel is. Zijn we ons denken, ons voelen of ons doen? Of zijn we in essentie de waarnemer van alles? Ik begin me steeds meer te beseffen, en dan spreek ik puur voor mezelf, dat dat laatste het geval is. En dat je het leven geleidelijk aan op een andere manier, vanuit een soort onbevangen waarneming, kan gaan bekijken. Heel veel dingen lijken zich gewoon te voltrekken. Alsof ze gescript zijn en al vastliggen in de tijd, zoals de seizoenen en de stand van de zon en de maan. Het menselijke drama begint wanneer we het niet eens zijn met dat script en wanneer er shit langskomt die we eigenlijk niet willen. Deze plek in de duinen leert me te onthechten en, met vallen en opstaan, met andere ogen naar dezelfde werkelijkheid (waarover Einstein sprak dat het een hardnekkige illusie is) te kijken.

Uiteindelijk hoef je in het leven niet krampachtig op zoek te gaan naar allerhande waarheden en bijzondere ervaringen. Het dagelijkse leven is op zichzelf al heel bijzonder. En je dat beseffen voelt als thuiskomen. Voor wie deze column te zweverig vindt: in de volgende ga ik me weer zwaar kwaad maken over iets.

Johan Brouwer is oprichter en eigenaar van Expoze, personal & corporate communication. Reacties op: info@expoze.nl